جـهـــانـا ! سـراسـر فُسـوسی و باد
بــه تــو نیســت مَــرد خــردمـند شاد
.
کــه دانـد ؟ کـه چنـدین نشـیب و فراز
چـه پـیــش آرد ایـــن روزگـــــــــار دراز
.
بـر این گـونـه گـــردد همـی چـرخ پـیر
گهی چون کمانست و گاهی چو تیر
.
هــــمـــــه تــا درِ آز ، رفـــــتـــه فــــراز
بــه کـــس بَـــر ، نشــد ایـن درِ راز باز
.
بـــدان . تـــا نــدانــد کـــســـی راز او
هــــمــــان نــَشـــــنـَود نـــام و آواز او
.
از ایـــن راز ، جـــانِ تـــو آگــاه نیـست
بـدین پــرده اَنـــدر ، تـــو را راه نیـست
.
یکـــی ژرف دریـــاســـت ، بُـن نا پـدیـد
درِ گـــنـــــــجِ رازش ، نـــــدارد کـــلـیـــد
.
چـنیـن اسـت رســــم جـهــانِ جـهــان
هــمــی راز خـویــش از تـو دارد نـهــان
.
چـنین اسـت رســم ســـــــرای جَـفــا
نـــبـایــــد از او چـشــــــم داری وفــــــا
.
هــمـه کـــارهای جـــهــان را در اسـت
مگــــر مــرگ ، کان را دری دیگر اسـت
.
اگــر مـرگ داد اسـت ، بیـداد چیست ؟
ز داد ،این همـه بانگ و فریاد چیست ؟
.
چـه با رنــج باشی چـه بـا تـاج و تـخـت
بـبـایـــدت بســتـن بــه فــرجــــام رخـت
.
بــه گـیتــی در آن کــــوش چـون بگذری
ســــر انجـــــــــام نـیـکـی بَـرِ خــود بـری
.
بـتــــرس از خــــــــــدای و مَـیـآزار کـــس
ره رســتگـاری هـــــمیــــن است و بـس

......... (شاهنامه فردوسی)........

+ نوشته شده در  چهارشنبه یازدهم اردیبهشت 1392ساعت 11:19  توسط vaziri  |